Waarom de eerste zin moet vergrendelen
Een onveranderlijke notitie aan uw toekomstige ik. Geen herschrijven van het verleden.
Een beslissing achteraf herzien is goedkoop. De agenda vult zich, het excuus arriveert, en de oorspronkelijke zin — die u schreef toen u het nog meende — wordt stil vervangen door een zachtere versie. Die herschrijving is geen notitie. Het is een verdwijntruc.
Nixon is een app voor persoonlijke productiviteit: een onveranderlijk logboek van toezeggingen en beslissingen. U opent een privéschrift, schrijft wat u zei te zullen doen, en vergrendelt de eerste zin. Later mag u gedateerde notities toevoegen. U mag het origineel niet bewerken. U mag het niet wissen. De inkt is expres droog.
Dit is geen dagboek dat alles vergeeft. Het is een klein grootboek. Vastleggen, vergrendelen, annoteren. Dat is het hele product. De naam is een kort productwoord, zoals in nix on going back: niet teruggaan. Het is geen merkverhaal en geen manifest. Het is een beperking die u kiest.
Hoe u een schrift opent
Identificeer het schrift met een e-mail en een wachtzin. Hetzelfde paar opent altijd hetzelfde logboek. Er is geen magische link en geen wachtwoordherstel. Vergeet u het paar, dan kan dat schrift niet opnieuw worden geopend. We slaan een hash van e-mail en wachtzin op, nooit de wachtzin zelf. Het formulier dat een logboek aanmaakt, is hetzelfde dat er een heropent. Een vreemde kan vandaag een item schrijven.
Er is geen accountaanmelding in de gebruikelijke zin — geen bevestigingsmail, geen openbaar profiel, geen feed. Het schrift is van u omdat u het kunt heropenen. Dat is genoeg.
Vergrendel de eerste zin
Als u een item schrijft, legt u een keuze of een belofte vast, in uw woorden. Datum en context horen in die regel als u ze nodig hebt. Eenmaal opgeslagen kan de oorspronkelijke tekst niet veranderen. De software biedt geen bewerkknop. Ze biedt geen wisknop. Dat is het product, geen ontbrekend kenmerk.
De eerste zin is het verslag. Na vergrendeling is de enige eerlijke zet hem te laten staan. Mensen liegen zelden in de eerste versie van een toezegging. Ze liegen in de tweede, wanneer de eerste ongemakkelijk is geworden. Nixon haalt de tweede versie weg.
Dit is nuttig wanneer u met uzelf onderhandelt. Het is nuttig wanneer een week is verstreken en u wilt onthouden wat u werkelijk zei, niet wat comfortabel zou zijn geweest. Het is geen rechtbank. Het is een privépagina die weigert bewerkt te worden.
Alleen notities
Is de wereld veranderd, voeg dan een gedateerde notitie toe. Hebt u de termijn gemist, zeg dat in een notitie. Hebt u het werk afgemaakt, zeg dat in een notitie. De oorspronkelijke regel blijft zoals u die schreef. Annoteren mag. Retoucheren niet.
Dit is het verschil tussen een notitiebestand en een logboek. Een notitiebestand valt stil te herschrijven. Een papieren blad valt met donkerdere inkt te overschrijven. Nixon bewaart de eerste zin en laat latere zinnen ernaast zitten, gedateerd, in volgorde.
U vindt hier geen beoordelingen, geen telling van andermans schriften, geen getuigenissen. Dat zou een ander product zijn. Dit is een slot en een kantlijn.
Een logboek openen
Wilt u een plek waar de eerste zin blijft, open dan een schrift. Schrijf de keuze. Vergrendel. Voeg later een notitie toe als het moet.